Gerektiği kadar! Yani, acıkmayı gerçekten öğrenmiş olduğunuza… başka bir şeyle karıştırmayacağına siz emin olacak, bir sonraki adıma geçmek için kararı siz vereceksiniz.

Hadi, bizden biraz cesaretlendirme:
En hızlı öğrenenler… 3-4… birkaç gün içinde takip eden aşamaya geçmeyi kararlaştırdılar!

Yanıtımız hiç tereddüt etmeden sevdiğiniz besinlerle olacaktır.

Eğer ilk andan başlayarak “kıtlığa ve kıtlık ihtimaline” kalıcı darbeler vurmak istiyorsanız,… ağırlık dengeleme yeteneğinizin geri kazanılmasını kolaylaştırmak istiyorsanız… gözünüzü, nefsinizi… ruhunuzu ve tabii bu arada karnınızı doyuracak besinleri zaman yitirmeden yeniden sofranıza taşıyın… bakıp yalanmak için değil, oturup afiyetle, zevkle yemek… dostlarınızla paylaşmak için,… yediklerinizin ve hayatın tadını çıkarmak için.

Serbest(!) yani şişmanlatmadığına ya da zayıflattığına inanılan besinleri yiyerek, yemeye çalışarak verilen kiloların… koşa koşa ve fazlasıyla geri geldiğini artık biliyorsunuz. Yasak besin- serbest besin şemasını kurmanın hem yasağından, hem de serbestinden fazla (yani ihtiyacınızın ötesinde) yemekle sonuçlanacağını bildiğiniz gibi…

Sevdiğiniz besinlerle karnınızı doyurmanız, diyetsiz kalıcı zayıflamanızın sağlam temellerini oluşturabilmenin vazgeçilmez koşuludur.

Hiçbir besin grubunu dışlamadan, diyetçilerin “sağlıklı eşittir zayıflatan gıda” tuzaklarına düşmeden… kendi ekonomik koşullarınızın elverdiği, mümkün olan en keyifli mutfağı, mümkün olan en kısa sürede tekrar oluşturmanız sizi gerçekten ve kalıcı olarak zayıflatacaktır.

Bedeninizin yeniden ağırlığı dengeleme ve gereksiz fazlalıkları “eritme” görevini üstlenmesini ancak sevdiğiniz besinlerle beslenerek sağlayabilirsiniz.

… Bir toparlasak, hiç fena olmaz…

Bu evrede, hedefiniz acıkmaya uymak değil, harcamalarınızla, yedikleriniz arasındaki ilk bağlantıyı tekrar kurmak… bedeninizin size enerji gereksinimi olduğunu haber verebilmesine fırsat tanımaktı. Kimileriniz hızlı, kimileriniz daha yavaş bu ilk hedefinize ulaştınız (ki devam etmek istiyorsunuz).

Acıkma sinyalini net olarak tanıdığınızdan emin olmadan ikinci adıma geçmeyin!

Bazılarınız için frene basmak durumunda kalırsak… bizi hoş görün! İkinci adımda ilerleyebilmenizin temel dayanağı yeniden tanıyabilir hale gelmek için uğraşıp didindiğiniz “acıkma sinyali” olacak. Emin değilseniz, ya da acelecilikle “haydi hop… ikinci adıma zıplayıvereyim” tasarlamalarında iseniz… “ııh!, bir işe yaramayacaktır” uyarısında bulunmak zorundayız.

Eğer tanımadığınız, tanımlayamadığınız, gelip gelmediğini bilemediğiniz, sizin için uzak bir ülkenin ilk defa duyduğunuz dilinden daha fazla bir anlam ifade etmeyen bir “acıkma sinyali” ile yola devam etmek niyetindeyseniz, “yapmayın! Başa veya biraz daha geriye dönün… adımınızı sağlam basın” deriz.

Zorluklar olmadı değil. Bazen yıllardır doğru diye kabul ettikleriniz frenledi sizi… cesaret gösterdiniz, üzerine gittiniz… kuşkularınızı, çevrenizde yaptığınız gözlemleri akıl süzgeçlerinizden geçirerek dağıttınız.
Bazen de, çevrenizdekiler sizin için geride kalmaya başlayan “öğrenilmiş inanışları” ile sizi yargıladılar, etki etmeye çalıştılar… böyle yersen… bu saatte yersen… gibi cümlelerle sizi tekrar “doğru diyet yoluna” çekmeye çalıştılar… Direndiniz… kâh sabırla ne yapmakta, nasıl yapmakta olduğunuzu anlattınız… kâh canınızı sıktılar, “aman ne halleri varsa…” deyiverdiniz.

Diyette olsunlar, olmasınlar… kilo sorunlu olsunlar, olmasınlar “diğerlerini” anlama çabasının size aslında kendi beslenmenizi… kendi geçmiş sıkıntılarınızı anlama fırsatı verdiğini fark ettiniz, sizi “bekledikleri gibi” beslenmediğiniz için yargılayanları siz yargılamadınız… “kilo sabotajcılarım” diye etiketlemediniz…
Birçoğunuz, belki de kısa bir süre önce hiç aklınıza gelmeyecek bir şeyi hayata geçirerek, acıkmanızla tanıştınız… barıştınız. Devam etmek arzusunda olduğunuza göre, aslında acıkmanın sizi hiç de fazla yedirmediğini de fark etmeye başladınız.

Biliyoruz… tahmin ediyoruz, hızlı gitmek, bir an önce “iyileşmek”, zayıflamak istiyorsunuz. Bizse gelin bu işi tadını çıkara çıkara, sofrayla, yaşamla barışmanın zevkini yaşaya yaşaya, ağır ama emin adımlarla yapalım deriz…

… Karnım konuşuyor! Acıktın, diyor. Tatlı tatlı başlayıp, giderek güçlenen bir sesle… hatta yanıtlamakta gecikirsem, sanki biraz kızıyormuş gibi yaparak bana haber veriyor. Şaşırmıyor değilim: saatler biraz saçma sapan… Beklediğim, daha önceleri yemeye alıştığım saatlere, kendimi yemeye programladığım zaman dilimlerine pek uymuyor “zillerin çalması”… bazen hazırlıksız bile yakalanabiliyorum…

Tek tek kağıda dökmeye kalksak, her birinizin farklı sözcüklerle anlatacağı bir şekilde… aynı haberi, acıktığınızı, yeniden enerji depolarınıza takviye yapmak gerektiğini…, hiçbir kalori hesabı yapmak zorunda kalmadan “duyuyorsunuz”… Evet, artık sinyal geliyor ve tarafınızdan anlaşılıyor…

Bu ikinci adımda acıkmaya uymak için çaba gösterecek ama bir yandan da “doyma”nın, doğanın sizin için de fazla yemenizi engellemek için “bariyerler” öngörmüş olduğunun farkına varmaya çalışacaksınız…

… Doymak benim için karnımın iyice bir şişmesi, gerilmesi demekti. Kendimi ramazan davulu gibi hissetmeden, “eh, şükür, bu sefer de doydum” diyemiyordum. Yarış arabası hızıyla yemeğe başlıyor, jet tayyaresi gibi devam ediyor… sonunda da duvara çarpmadan duramıyordum. Sonra da gelsin “ahh’lar, uff’lar”… sağıma yattım olmadı… soluma yattım soluyamadım… bir daha mı böyle yemek, tövbe, deyip ertesi gün aynı terane… yenecekler bitmeden… tumba şişmeden ne dur ne de durak!
Acıkarak yemeye başladığımdan bu yana, bana bir haller oldu… dün ailecek restorandayız, ben tabii alışkanlıkla bir buçuk iskenderi çekmişim önüme… karnım da acıkmış, afiyetle başlamışım yemeye… sonra laf lafı açtı, kızın üniversite imtihanı, oğlanın araba sevdası… derken garson sırtımda bitiverdi, beğenmediniz mi der gibi bir edayla “ısıttırıp getirmemi ister misiniz?”… İskender’ciğimin yarıdan fazlası, tabakta soğumuş bana bakıyordu… “Teşekkür ederim, doydum” demişim. Dün gece rahat uyudum.

… “Kafanızdaki kısıtlamaları bitirdiğiniz, kıtlığı ihtimali ile birlikte sildiğiniz andan itibaren… acıkarak başladığınız her yemekte, doyma sinyali burnunun ucunu gösterecek, sizi enerji ihtiyacınız doğrultusunda durdurmaya başlayacaktır”.

“Doymak” karnını şişirmek değildir… Yenecekler bittiği için durmak da değildir…

Doyduğunuza “diğerleri durduğuna göre, benim de durmam gerekir herhalde” diyerek karar veremezsiniz…
Sizin doyduğunuza “yaşına, boyuna, vücut tipine, kan grubuna…burcuna… göre hesapladık, bu kadarla doyman gerekir” gerekir diyenler hiç karar veremez…

Dün yeten miktarlar, bugün sizi doyurmayabilir… yarın fazla gelebilir…
Doyduğunuzu size söyleyebilecek yeterlilikte tek merci bedeninizdir.

“Ağırlık kontrolü mekanizmaları” hiç durmadan çalışmakta, alınan ve harcanan her bir kalorinin hesabını hiç yanılmadan yapmaktadır. Bedeniniz enerji stoklarının durumunu yaşamınızın her bir anında kalorisi kalorisine bilmekte ve bu stokları ustalıkla idare etmektedir.

Size düşen sadece, bu muhteşem kalori-sayar’ın size haber vermesine olanak sağlamak, ve dediklerini “dinlemek”tir.
Kendinizi ve bedeninizi kandırma ya da açlığa mahkûm etme sevdalarına kapılmaz, yapılamazı yapmaya kalkışmazsanız… bedeninizin “normal programı” doğanın sizin için öngörüp, genetiğinize yazdığı “doğal ağırlığınıza” sizi döndürmek için gereken her şeyi yapacaktır.

Doyma sinyali bu programın “durdurma ögesi”dir. Enerji ihtiyaçlarının “bir süre için karşılandığını” gören organizmanın, “şimdilik yeter” deyip, bunu size haber vermesidir.

Acıkmayla yemeğe başlamayı, beslenme davranışlarınızın temel direği haline getirip, basit ve “kendiliğinden” bir alışkanlığa dönüştürmeye başladığınız bu adımda… doymayla ilgili hedefiniz, sadece varlığının farkına varmak, “bariyerlerin” sizin için de mevcut olduğunu kavramak.

Henüz doyup doymadığınızdan tam emin olamasanız bile… sofradan “doymadan kalkmama” kararı alıp uygulamanız etkisini gecikmeden gösterecektir.

Acıkmadığınız zamanlarda, “yemek ya da yememek…” gibi düşüncelerle boğuşmak zorunda kalmamak… tarifi güç, ama bir kez tadıldı mı vazgeçilemez hale gelen… bir konfordur! İnsana gerçek sorunları ile uğraşma gücünü veren, sevinçlerimizin orta yerine limon sıkmayan… gerçek bir konfor.

Yaşamlarına, sofralarına kısıtlamaları bulaştırmamış olanların bu konforu her gün, istisnasız ve eksiksiz yaşadıklarını söylesek… bizi hemen anlayacağınızı biliyoruz.